Sąd Najwyższy podjął w dniu 8 kwietnia 2014 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów w sprawie o sygn. akt III CZP 87/13, zgodnie z którą wykonywanie uprawnień wynikających z decyzji wydanej na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.) i stanowiącej tytuł prawny do ich wykonywania, nie prowadzi do nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej, odpowiadającej treścią służebności przesyłu. Uchwała wskazuje ostatecznie kierunek rozwiązania sporów powstałych z wniosków przedsiębiorców przesyłowych, którzy podejmowali próby wykazywania, iż ustanowione na ich rzecz służebności zostały przez nich zasiedziane. Uzasadnienie zostanie sporządzone w terminie miesiąca.

W sprawie wnioskodawcą było przedsiębiorstwo przesyłowe, które domagało się stwierdzenia, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie 2 stycznia 1975 r. służebność gruntową. Działo się to na nieruchomości stanowiącej własność uczestniczki – osoby prywatnej. Służebność gruntowa polegała na zapewnieniu każdoczesnemu właścicielowi linii energetycznej 400 kV nieodpłatnego prawa dostępu, przechodu i przejazdu w celu wykonywania eksploatacji, konserwacji, remontów, przeprowadzania innych napraw oraz wymiany słupów, przewodów lub innych niezbędnych elementów przechodzącej przez tę nieruchomość linii energetycznej.

Postanowieniem z 27 września 2011 r. wniosek został oddalony przez sąd rejonowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd ustalił, że obie stacje znajdujące się na gruncie stanowią własność wnioskodawcy i wchodzą w skład jego przedsiębiorstwa. Linia energetyczna została wybudowana na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z 1962 r., wydanej na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Sąd rejonowy wskazał, że uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się okoliczność, iż wnioskodawca legitymuje się tytułem prawnym uprawniającym przedsiębiorcę do wstępu na nieruchomość uczestniczki celem dokonywania robót konserwatorskich i naprawczych. Apelacja wnioskodawcy została oddalona postanowieniem sądu okręgowego z 12 stycznia 2012 r. Sąd ten podzielił ocenę prawną Sądu pierwszej instancji. Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego wniósł wnioskodawca opierając ją na obu podstawach z art. 398 (3) par. 1 k.p.c.