W wyroku z dnia 12 lutego 2013r. (II PK 166/12) Sąd Najwyższy wskazał, że konkurentem na rynku jest każde przedsiębiorstwo, które realizuje ten sam przedmiot działalności lub przedmiot podobny (o charakterze substytucyjnym), a naruszenie zakazu konkurencji może dotyczyć również ubocznej (nie podstawowej) działalności pracodawcy i odnosić się chociażby częściowo, do tego samego kręgu odbiorców. Przedmiot zakazu konkurencji może zatem odnosić się do:

  • przedmiotu faktycznie prowadzonej lub
  • zaplanowanej (potencjalnej) działalności pracodawcy,
  • jak też może wykraczać poza tę działalność, w sytuacji gdy interesom pracodawcy zagraża działalność pracownika związana z produkcją dóbr lub świadczeniem usług zbliżonych do działalności pracodawcy, które mogą je zastąpić (dóbr lub usług o charakterze substytucyjnym).

Jednocześnie, ocena konkurencyjnego charakteru działalności powinna obejmować nie tylko porównanie przedmiotów działalności obu firm – nadto ocena taka wymaga porównania:

  • rodzajów działalności statutowej,
  • terytorialnego obszaru oraz kręgu odbiorców świadczonych usług,
  • a także zweryfikowania możliwości wykorzystania nabytej wiedzy, doświadczenia zawodowego i umiejętności (know-how) pracownika danej branży, choćby porównywane firmy realizowały wspólne przedsięwzięcia inwestycyjne (tak też wyrok SN z dnia 22 listopada 2012r., I PK 159/12).

Dla istnienia stosunku konkurencyjności wystarczy zatem nawet częściowe pokrywanie się zakresów działalności zakazanej, wynikającej z umowy o zakazie konkurencji.